Si nemo ex me quaerat, scio:
si quaerenti explicare velim, nescio.
Fidenter tamen dico, scire me,
quod si nihil praeteriret,
non esset praeteritus tempus;
et si nihil adveniret,
non esset futurum tempus:
et si nihil esset,
non esset praesens tempus.
Duo ergo illa tempora, praeteritum et futurum,
quomodo sunt,
quando et praeteritum jam non est,
et futurum nondum est?
Praesens autem si semper esset praesens,
nec in praeteritum transiret;
jam non esset tempus, sed aeternitas.
Si ergo praesens, ut tempus sit,
ideo fit quia in praeteritum transit,
quomodo et hoc esse dicimus,
cui causa, ut fit, illa est, quia non erit?
ut scilicet non vere dicamus tempus esse;
nisi quia tendit ad non esse.
(Aurelii Augustini Confessiones, liber XI)
